Live Search Results

Η έννοια της ανωτέρας βίας στον ΚΦΔ για την μη επιβολή προστίμων

5 Νοέμβριος 2018 Σχόλια
Η υπηρεσία αυτή είναι διαθέσιμη μόνο στα εγγεγραμμένα μέλη του κόμβου με πρόσβαση στις Συνδρομητικές Υπηρεσίες
ή σε μη μέλη που έχουν δικαίωμα προβολής του αντικειμένου που αφορά η συγκεκριμένη υπηρεσία.

Εάν δεν είστε μέλος στον κόμβο Πατήστε εδώ για περισσότερα.

Εάν είστε μέλος και θέλετε να αποκτήσετε πρόσβαση στις συνδρομητικές Υπηρεσίες Πατηστε ΕΔΩ.

Το παρόν άρθρο είναι προσβάσιμο μόνο από τους συνδρομητές του κόμβου και απαγορεύεται η αναδημοσίευσή του.

VIS MAJOR

Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΑΝΩΤΕΡΑΣ ΒΙΑΣ ΣΤΟΝ ΚΦΔ  

Νένα Π. Διονυσοπούλου, Δικηγόρος


Στους ειδικούς φορολογικούς Νόμους υπάρχουν διάσπαρτες διατάξεις που τάσσουν αποκλειστικές προθεσμίες[1] στους διοικούμενους, προκειμένου οι τελευταίοι να προβούν σε συγκεκριμένες ενέργειες. Οι προθεσμίες αυτές έχουν ανατρεπτικό χαρακτήρα, με την έννοια ότι μετά την άπρακτη πάροδο της τασσόμενης από το Νόμο προθεσμίας, χάνεται το δικαίωμα για τη διενέργεια της υπό κρίση πράξης χωρίς την επιβολή κυρώσεων[2] [3].  

Αναστολή της προθεσμίας γίνεται δεκτή λόγω συνδρομής ανώτερης βίας, που εμφανίζεται κατά τη λήξη της προθεσμίας και διαρκεί και μετά από αυτήν. Μετά δε τη λήξη της ανωτέρας βίας ο ενδιαφερόμενος υποχρεούται να προβεί αμελλητί στην εκπλήρωση των φορολογικών του υποχρεώσεών [4]. Η ανωτέρω αρχή, απόρροια της γενικής αρχής δικαίου που καθιερώνει το άρθρο 255 του ΑΚ,  είναι εφαρμοστέα χωρίς ν΄ απαιτείται κάθε φορά, δηλαδή σε κάθε ειδική φορολογική διάταξη, ειδική νομοθετική πρόβλεψη προς τούτο [5].

Ανωτέρα βία συνιστά κάθε γεγονός απρόβλεπτο, το οποίο δεν μπορούσε να αποτραπεί ακόμη και με επίδειξη μέτρων εξαιρετικής επιμελείας και σύνεσης λόγω του οποίου καθίσταται ανέφικτο στον υπόχρεο να προβεί ο ίδιος ή με άλλο πρόσωπο στην (δια Νόμου) επιβαλλόμενη σε αυτόν ενέργεια.

Δημιουργία νέας κατηγορίας

Your Categories